......กล้วยไม้..........ต้นไม้ที่ใคร ๆ ก็อยากได้ไว้ครอบครอง แต่มีเพียงไม่กี่คนที่ได้เป็นเจ้าของอย่างแท้จริง ยิ่งมีไม่กี่คนที่ กล้วยไม้ยินดีเปิดเผยความในใจ เบ่งบานและให้ผู้เลี้ยงดูได้เบิกบาน กับความงามตระการตาของสีสันและลีลาของดอกกล้วยไม้..... ผู้เป็นเจ้าของกล้วยไม้เพียงหนึ่งต้น หวังว่าสักวันคงได้เห็นความงาม อันเป็นที่เล่าขาน ว่าไม่มีดอกไม้ใดเสมอ แต่น่าเสียดาย ตรง... ความปรารถนาหรือความตั้งใจดีเพียงประการเดียว หาเพียงพอไม่ เพราะกล้วยไม้ต้องการความเข้าอกเข้าใจและเข้าถึงนิสัยอันเป็น.... ธรรมชาติแห่งตน.... ผู้หญิงมีธรรมชาติเสมือนดั่งดอกกล้วยไม้....ตรงที่ความรักหาใช่น้ำ หล่อเลี้ยงเพียงสิ่งเดียวไม่.....แต่มีวิญญาณและความลับแห่งชีวิต..... ให้ผู้เอ่ยคำว่า.....รัก.....ได้ค้นหาและไขปริศนาอยู่ไม่รู้จบสิ้น.... ความหอมของกล้วยไม้ไม่รุนแรง ไม่หอมไกล ไม่เกรี้ยวกราด ความหอมนั้นเหมือนกระซิบของสายน้ำ ไหลไปถึงไหนก็หอมที่ตรงนั้น.... หาใช่หอมแบบยั่วยวน หาใช่หอมแบบเร้าอารมณ์ แต่เป็นความหอมที่... ใคร ๆ ไม่อาจคาดถึง เป็นความหอมที่อยากจะลืมเลือน..... หญิงสาว.....เธอมิใช่ผู้มีความสวยงามแบบที่ใคร ๆ มองมาแล้วต้องหลงรัก เธอหาได้มีเสน่ห์เย้ายวนให้ทุกชายในโลกหลงลืมไม่....ทว่าเสน่ห์ของเธอ นั้นประหนึ่งเครื่องพันธนาการแห่ง...หัวใจ.... กล้วยไม้.....เหมือนผู้หญิงเลี้ยงยากอย่างกระนั้นหรือ.... กล้วยไม้.....ก็คล้ายผู้หญิงตรง ๆ ถ้าหากว่าอยากได้ความรักจากเธอ..... ก็จงให้อิสรภาพแด่....เธอ.... เพื่อเธอจะได้เติบโตได้อย่างเสรี..... ให้เธอได้หายใจเอากาศบริสุทธิ์....และ.. เติบโตท่ามกลางแสงแดดรำไร....หรือ.... แดดจ้าตามเงื่อนไขแห่งธรรมชาติ..... ให้น้ำฝนและน้ำค้างได้หลั่งรดประพรม..... ความสดชื่นให้เธอได้เบ่งบานอยู่ท่ามกลาง.... สภาพแวดล้อม....ที่ตัวเองพึงพอใจ...... หากอยากเลี้ยงกล้วยไม้..... คุณมิเพียงแค่มีความรัก...... แต่คุณต้องเข้าใจ...และถนอมรักนั้น.... มิใช่ทำเพื่อให้ได้ชื่อว่า...... .....ตัวเอง.....ได้ครอบครอง...... ...........ดอกกล้วยไม้นั้น..........
